Karanlığın aydınlıkla savaşında

Karanlıktan yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

İyilik kötülüğe yenik düşerken

Kötülükten yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Nefretin sevgiyle yarışında

Nefretten yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Akıl sinmişken aptallık karşısında

Aptallıktan yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Zalim acı çektirmedeyken mazluma

Zalimden yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Doğruluk yalanla kuşatılmışsa

Yalandan yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Sinsi tuzaklarına erdemsizliğin

Erdem düşmek üzereyse eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Haksızlıkla eşitsiz savaşımında

Haklılık silahsız kalmışsa eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Adalet kılıcının kabzasına

Celladın eli uzanmışsa eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Alçaklıkla insan olmak arasında

Bir seçim yapman gerekirse eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Korku cesareti kemirmedeyken

Korkudan yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Ölüm bıçak bilemekteyken yaşama

Ölümden yana değilsen eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Ve yaşamla ölüm arasındaki savaşta

Ölümü göze alman gerekirse eğer

Neresi olmalı bulunduğun yer?

Söz: Ataol Behramoğlu

Çünkü BEN HAYATIM’IN YÖNETMENİYİM, OYUNCUSU veya SEYİRCİSİ DEĞİL!

Kaynak : http://www.kendinigelistir.com/yonetmen-benim/#ixzz4uT5d5eIF

Bir gün, bir bilge, kendi türleriyle uçmayı reddeden iki ayrı cins kuşa rastlar yol kenarında. 

Hayli merak eder bu iki farklı yaratığın nasıl olup da kendi aileleriyle, ait oldukları yerlerde yaşamak istemediklerini, nasıl olup da bir 'yabancı’ yı kendi kardeşlerine yeğlediklerini. 

Biri karga, biri leylek... O kadar farklıdır ki kuşlar. İhtimal veremez birbirlerini sevdiklerine, türdeşleriyle değil de birbirleriyle uçmayı yeğlediklerine.

Öyle ya, karga dediğin kargalarla uçmalıdır, leylek dediğinse leyleklerle. 


Yaklaşır ve merakla inceler kuşları. Ta ki her ikisinin de topal olduğunu keşfedinceye kadar.

O zaman anlar ki, birlikte kaçar, birlikte uçar, birlikte yaşarlar beklenenlerin yanında tutunamayanlar.

O zaman anlar ki, sahip oldukları değil, sahip olmadıklarıdır kimilerini birbirlerine yakın kılan.

Topal kuşlar birbirlerinin 'arıza’larını bilir ve sömürmek ya da örtmek yerine kabullenirler öylesine.

En sahici dostluklar ortak varlıklar üzerine değil, ortak yoksunluklar üzerine kurulanlardır.

Aynı şekilde zengin, ayni şekilde mesut olanların ortak paydaları sabun köpüğü gibidir uçar, söner.

Ortak acı, ortak hüzün, ortak pürüzdür esas yakınlaştıran, yaklaştıran...

Mesnevi'den

San Francisco Körfezi'ndeki bir okulda okul müdürü 3 öğretmeni çağırıp şöyle demiş. 
" Siz üç öğretmen sistemde en iyi ve en uzman kişilerden olduğunuz için 90 tane seçkin üstün öğrenciyi size vereceğiz. Bu öğrencilerin gelecek yıl da hızlarını korumalarını sağlamanızı ve çok şey öğrenmelerini bekliyoruz. "
Üç öğretmen, öğrenciler ve öğrencilerin anne -babaları bunun çok iyi bir fikir olduğunu düşünmüşler. O okul dönemi hepsinin hoşuna gitmiş ve çok başarılı çalışmalar yapmışlar. 
Okul bittiği zaman öğrenciler bütün San Francisco Körfezi'ndeki diğer öğrencilere göre % 20-30 daha başarılı olmuşlar. Yıl sonu geldiğinde müdür, üç öğretmeni çağırmış ve onlara şöyle demiş.

"Bir itirafta bulunmak istiyorum. En zeki öğrencilerin 90'ı sizde değildi. Onlar ortalamanın biraz üstünde öğrencilerdi ve o 90 öğrenciyi sistemden tesadüfen seçtik."
Öğretmenler doğal olarak öğrencilerde görülen başarının kendi istisnai öğretme becerilerine bağlanması gerektiği sonucuna varmışlar. Müdür devam etmiş.
"Bir itirafım daha var demiş. Siz de en parlak öğretmenler değilsiniz. İsimlerinizi bir şapkanın içine doldurduğum kağıtların arasından rasgele seçtim."
Siz inandığınız için başarılı oldunuz . . 

Kendi duygularıyla kuşatılır; döndüğü her yanda bir düşman gibi kendi duyguları çıkar karşısına. Şu yana dönse orada bir mutluluk vardır ama o mutluluğu değil mutluluğun arkasında gölgesi sezilen acıyı görür. Bu yana döndüğünde bir isyanın şevki vardır ama o isyanın çekiciliğini değil o isyan için ödenecek bedelin ağırlığının fark eder. Beri yanında bir aşk bekler onu ama o aşkın arkasından gelebilecek terk edilme ihtimaline diker gözlerini. Her kıpırtıyla örselenebileceğinden çekindiği için kıpırdayamaz bile yerinden; yaşama yaklaşabilmek için bir tek adım bile atmaya yetmez cesareti. Ona sevinci gösterseniz; "ya sonra" diye sorar! Aşkı gösterseniz, gene ayni sorudur onun aklini kurcalayan; "ya sonra"! Öfke, coşku, dostluk, sevişme, başkaldırı, direnme hep aynı soruyu sürükler peşinden; "ya sonra". Bilinmeyen bir "ya sonra" için bilinenlerin hepsini ıskalamayı kabullenir. Ama ne garip, duygularından, yaşanacakların sonrasından korkanlar, acıdan sakınanlar çeker en büyük acıyı. Yaşanmamış bütün duyguları zehirli sarmaşıklar gibi boy atıp ruhlarına dolanır. "Sonrası umurumda bile değil" deyip yaşamla kucak kucağa gelenlerden çok daha fazla yarayı yaşayamadıkları için alırlar. Yakınıp dururlar; çektikleri acılardan söz ederler. Acıyı da çekerler gerçekten ama acıdan korktukları için bunca acıyı çektiklerini görmezler bir türlü. Yaşamanın cesaret istediğini fark edemezler. Onun için çok az insan yaşar; çoğunluk yalnızca gününü kurtarır. Yaşanmamış günlerin altında inleyen çaresiz bir köle gibi yitik bir hayatı taşır güçsüz omuzlarında.

Kendi gerçeklerimiz, kendi duygularımızdır bizi böylesine ürküten; çatal diliyle tıslayan bir yılan görmüş tavşan gibi kendi kendimizi hareketsiz bırakan. Ve ne kadar çok korkarsanız, korkunuz o kadar artar. Ne kadar yaşarsanız, cesaretiniz o ölçüde bilenir. Yaşayamıyorsanız eğer, bu başkalarından dolayı değildir. Sizi güçsüzleştiren, sizi çaresizleştiren, sizi isyanlardan alıkoyan, değiştiremeyeceklerinizi kabul etmenize engel olan, değiştirebileceklerinizin üstüne gitmenize izin vermeyen, sizi yaşatmayan, sizin kendi korkularınızdır.

YAŞAMAK YÜREK iSTER ÇÜNKÜ.

OSCAR WILDE

Birçok arkadaşım var demektir.

-Faturalarımı ödeyebiliyorsam

Bir işim var demektir.

-Pantolonum biraz sıkıyorsa

Aç kalmıyorum demektir.

-Gölgem beni izliyorsa

Güneş ışığını görüyorum demektir.

-Otobüsten indiğim yerden iş yerime kadar yolu uzun buluyorsam

Yürüyebiliyorum demektir.

-Hükümet hakkında eleştiri yapabiliyor ve bu eleştirileri

başkalarından da duyuyorsam Konuşma özgürlüğümüz var demektir.

-Otobüs beklerken yanımdaki adam anahtarlarıyla oynuyor ve bu sesten

rahatsız oluyorsam duyuyorum demektir.

-Camları silmem, çatıyı onarmam gerekiyorsa

Bir evim var demektir.

-Telefon faturam yüksek geliyorsa

Konuşabiliyorum demektir.

-Kardeşimle her gün kavga ediyorsam

Bir kardeşim var demektir.

-Derslerimden kırık not alıyorsam

Bir okulum var demektir.

-Annem azarlıyor babam kızıyorsa

Bir ailem var demektir.

-O gün oltama hiç balık gelmediyse

Hiç balık öldürmedim demektir.

-Doğalgaz faturam yüklü geliyorsa

Isınıyorum demektir.

-Yığınla ütülenecek ve yıkanacak çamaşırım varsa

Yığınla giyeceğim var demektir.

-Çalar saatim sabahın köründe çalıyorsa

Yaşıyorum demektir.

-Akşamları kendimi yorgun hissedebiliyorsam ve bacaklarım ağrıyorsa

O gün üretici olmuşum demektir.

-Ve tüm bunların farkına varabiliyorsam mutluyum demektir.

Ve ben simsiyah bir gecenin koynunda yapayalnız bekliyorum

Duyuyorum, görüyorum bir gün gelecek dönence biliyorum

Simsiyah gecenin koynundayım yapayalnız

Uzaklarda bir yerlerde güneşler doğuyor

Biliyorum dönence

Kupkuru bir ağacın dalıyım yapayalnız

Uzaklarda bir yerlerde bir şeyler kök salıyor

Görüyorum dönence

Çatlamış dudağımda ne bir ses ne bir nefes

Uzaklarda bir yerlerde türküler söyleniyor

Duyuyorum,görüyorum,biliyorum

Efsane Wimbledon tenis oyuncusu Arthur Ashe AIDS'den ölmek- teydi.

Dünyanın her kösesindeki hayranlarından mektuplar yağmak- taydı.

Bunlardan bir tanesi şöyle soruyordu:

- " Neden Tanrı böylesine kötü bir hastalık için seni seçti? " 

…

Arthur Ashe buna şu cevabı verdi:

- Tüm dünyada ;



- 50 milyon çocuk tenis oynamaya baslar,



- 5 milyon tenis oynamayı öğrenir,


- 500,000 profesyonel tenisi öğrenir,



- 50,000 yarışmalara girer,



- 5,000 büyük turnuvalara erişir,



- 50'si Wimbledon'a kadar gelir,



- 4'u yarı finale,



- 2'si finale kalır.

Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı’ya 

- "Neden ben?" diye hiç sormadım.Ve bugün sancı çekerken, 
Tanrı’ya;

- "Niye ben?" mi demeliyim?



- Mutluluk insanı tatlı yapar



- Zorluklar güçlü yapar,



- Hüzün ise insan yapar,



- Yenilgi mütevazı yapar, 



- Başarı insanı ışıldatır 



- Ama yalnız Tanrı yolumuza devam etmemizi sağlar. 



- Tanrı’ya asla; 

"Niye ben?" diye sormayın.
Ne olacaksa olacak.

- O'nun kendine has usülleri vardır.

Her gün gördüğünüz dostlarınıza bugün/yarın onları gördüğünüzde bir gülümseyiverin, bakın neler değişiyor;

Küçük kız, hüzünlü bir yabancıya gülümsedi.
Bu gülümseme adamın kendisini daha iyi hissetmesine sebep oldu.

Bu hava içinde yakın geçmişte kendisine yardım eden bir dosta teşekkür etmediğini hatırladı.
Hemen bir not yazdı, yolladı.
Arkadaşı bu teşekkürden o kadar keyiflendi ki, her öğlen yemek yediği lokantada garson kıza yüklü bir bahşiş bıraktı.

Garson kız ilk defa böyle bir bahşiş alıyordu. 
Akşam eve giderken, kazandığı paranın bir parçasını her zaman köşe başında oturan fakir adamın şapkasına bıraktı.

Adam öyle ama öyle minnettar oldu ki... 
İki gündür boğazından aşağı lokma geçmemişti. 
Karnını doyurduktan sonra, bir apartman bodrumundaki tek göz odasının yolunu ıslık çalarak tuttu. 
Öyle neşeliydi ki, bir saçak altında titreyen köpek yavrusunu kucağına alıverdi.

Küçük köpek gecenin soğuğundan kurtulduğu için mutluydu. 
Sıcak odada bir o yana bir bu yana koşturup durdu. 
Gece yarısından sonra apartmanı dumanlar sardı. Bir yangın başlıyordu. 
Dumanı koklayan köpek öyle bir havlamaya başladı ki, önce fakir adam uyandı, sonra bütün apartman halkı... 
Anneler babalar dumandan boğulmak üzere olan yavrularını kucaklayıp, ölümden kurtardılar... 

Bütün bunların hepsi, ama hepsi beş kuruşluk bir maliyeti bile olmayan bir tebessümün sonucuydu.

Dünyayı değiştirmek istiyorsan bir erkeği sev; gerçekten sev… 

Eğer dünyayı değiştirmek istiyorsan, bir kadını sev, gerçekten sev.